Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα...

Είναι φορές που σκέφτομαι τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Τι θα κάνω με το μέλλον μου. Πώς θα είναι η ζωή μου, τι θα πρέπει να θυσιάσω προκειμένου να πραγματοποιήσω τα όνειρα και τις επιδιώξεις μου. Δεν αργώ να απελπιστώ. Πάντα η σκέψη μου κάπου τρακάρει. Κάτι δε μου κολλάει. Κάτι, πάντα, δεν καταλαβαίνω... Και 'κει, λίγο πριν εισέλθει στο μυαλό μου ο πανικός, η αιώνια ερώτηση επιστρέφει: τι μπορούμε να κάνουμε για ν'αλλάξουμε τον κόσμο;

Σκέφτομαι τι έχει διαδραματιστεί στην ιστορία όλους αυτούς τους αιώνες. Οι άνθρωποι έχουν υποστεί πολύ χειρότερα από τα σημερινά. Κι όμως επιβίωσαν -παράγοντας, παράλληλα, κάτι εξαίσιο. Πώς τα κατάφεραν; Τι έκαναν σωστά, που προφανώς, αδυνατούμε να κάνουμε εμείς σήμερα;

Αναλογίζομαι τι έχω κάνει εγώ προκειμένου ν' αλλάξω κάτι στη δικιά μου ζωή. Οι απαντήσεις μου δεν με ικανοποιούν. Και η ερώτηση επιστρέφει... Τι μπορούμε να κάνουμε για ν'αλλάξουμε τον κόσμο;

Η λύση δύσκολα βρίσκεται σ'ένα πρόβλημα τόσο μεγάλο και πολύπλευρο. Έχουμε μπροστά μας έναν τυφώνα κατρακύλας, ο οποίος έχει παγκόσμιες διαστάσεις. Αυτομάτως αυτό δυσκολεύει τα πράγματα, διότι η λύση που θα πρέπει να βρεθεί θα απευθύνεται σε πολύ περισσότερο κόσμο, με εντελώς διαφορετικό τρόπο σκέψης, κουλτούρα κλπ. Επίσης, πλέον δε θα μιλάμε για το σώσιμο μίας χώρας, μα για την επιβίωση ολόκληρων κρατικών και οικονομικών μηχανισμών, άρρηκτα συνδεδεμένων μεταξύ τους.

Μήπως, η λύση όμως, δεν είναι άλλη, παρά η καταστροφή αυτών των τόσο σφικτών σχέσεων; Ας το σκεφτούμε λίγο. Ίσως στρέφουμε τα βέλη μας προς λάθος κατεύθυνση. Διότι, ποιο το νόημα του να εξυγειάνουμε μια χιλιομπαλωμένη κατάσταση, η οποία ούτως ή άλλως θα ξανακαταρρεύσει στο μέλλον, ενώ μπορούμε να βασίσουμε τις ελπίδες μας σε κάτι νέο, που δεν έχει δοκιμαστεί (άρα δεν έχει αποτύχει) ακόμα; Και αν, λοιπόν, αποφασίσουμε πως θέλουμε αυτό το νέο, πώς θα το αποκτήσουμε;

Η διαμαρτυρία, είναι σίγουρα μια καλή αρχή. Το να απαιτείς πράγματα που θα σε φέρουν πιο κοντά στην ισότητα και την ελευθερία σου, αποτελούν την ουσία της επανάστασης. Οι τρόποι όμως που το κάνουμε αυτό σήμερα, δεν έχουν φέρει (παρά ελαχίστων εξαιρέσεων) αποτέλεσμα. Π.χ. οι πορείες. Οι πορείες ξεκινούν με πολύ καλές προθέσεις. Ποτέ όμως δεν φτάνουν εκεί που πρέπει να φτάσουν -στα κεφάλια της κορυφής, δηλαδή. Θα λέγαμε, ίσως, πως οι προσκυνημένοι είναι τόσο συνηθισμένοι στις πορείες και τις διαδηλώσεις, που πλέον αποτελούν γι'αυτούς το μηνιαίο τους εμβόλιο, ώστε να κρατιούνται πιο γερά στις καρέκλες τους. Πιο απλά, κανείς δεν τους δίνει σημασία, διότι ακολουθούν το ίδιο μοτίβο πάντα.

Τι φταίει όμως γι'αυτό; Η βασική αιτία είναι πως πριν ο καθένας δηλώσει κοινωνικός επαναστάτης, θα έπρεπε να 'χει γίνει επαναστάτης του εαυτού του. Ποιο κατεστημένο άλλαξε ποτέ με ανώριμα μυαλά και ανώριμες καρδιές; Ποια τρομοκρατία έπεσε υπό το φως ανέτοιμων ψυχών;

Άρα λοιπόν, η μόνη λύση για την ώρα, είναι να επανεξετάσουμε το κατά πόσο είναι λειτουργικά τα όσα κάνουμε. Ας μην ξεχνάμε πως έχουμε να διαχειριστούμε τις χείριστες των καταστάσεων, και εν τέλει να τις ανατρέψουμε.

Σ'ένα παιχνίδι με δυνατούς αντιπάλους, πρέπει πάντα να παίζεις στρατηγικά.


Σημ.: Ας μην παρεξηγηθώ για τα λεγόμενά μου περί των πορειών. Δεν είμαι κατά της δράσης, ακόμα και αν αυτή είναι πολλές φορές δυσλειτουργική και δεν έχουμε κάτι καλύτερο προς αντικατάσταση. 

2 σχόλια:

  1. Έχεις δίκιο. Όλα ξεκινούν από τον εαυτό μας κι ύστερα έχουν (αν έχουν) κάποιο αποτέλεσμα και γενικότερα... Ή μπορεί να ξεκινήσει κάποιος άλλος την επανάσταση που θέλουμε ή έχουμε ονειρευτεί, αλλά οι μάχες με τον εαυτό μας έχουν καθαρά μη-επαναστατικό χαρακτήρα. Γιατί αν είχαν επαναστατικό, δεν θα ήταν και τόσο δύσκολο να αλλάξουμε τον κόσμο. Είναι στον άνθρωπο, δεν είναι ο καθένας έτσι όπως λέω (ελπίζω;).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι στο χέρι του καθενός η επανάσταση. Κυριολεκτικά.

      Διαγραφή