Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Σκίρτημα αξιών




Συζητώντας μ'ένα φίλο για το κατά πόσο οι αντιλήψεις μας ως έφηβοι πρόκειται ν'αλλάξουν με το πέρασμα των χρόνων, ένιωσα να προβληματίζομαι. Ξαφνικά, η καρδιά μου χτυπούσε πιο δυνατά και το μυαλό μου έπαιρνε περισσότερες στροφές απ' ότι συνήθως.

Τ'ότι αξίζουμε έναν καλύτερο κόσμο, η ισότητα μεταξύ όλων των ανθρώπων, ο αιώνια προβληματικός χαρακτήρας του τρίπτυχου εξουσία - κράτος - κυβέρνηση, το δικαίωμα στον έρωτα ανεξαρτήτου επιλογής, η ταξική πάλη και η ανάγκη κατάρρευσης του καπιταλισμού, είναι πεποιθήσεις που νιώθω να στοιχειώνουν κάθε λεπτό της μέρας μου. Τόσο στα λόγια, όσο και στις πράξεις, προσπαθώ να στέκομαι υπέρμαχη όλων αυτών, όπως τόσοι άλλοι άνθρωποι έκαναν και κάνουν. Όλες αυτές οι ιδέες, είναι τόσο καλά ριζωμένες πλέον μέσα μου, που νιώθω πως αν χειρουργήσουν το σώμα μου, θα τις βρουν να στέκονται εκεί, πλάι στην καρδιά, να δίνουν εντολές στον εγκέφαλο, τα κινητήρια όργανα, τις αισθήσεις.

Υποκινούμενη, λοιπόν, απ' όλες αυτές τις συναισθηματικά φορτισμένες σκέψεις, δεν μπόρεσα παρά να φέρω αντίθεση στα λεγόμενα του φίλου μου. Αδυνατούσα να πιστέψω πως όλες οι σκέψεις, οι συζητήσεις, οι προβληματισμοί, και εν τέλει τα συμπεράσματα που με οδήγησαν στο να πιστεύω τόσο ακράδαντα όλα αυτά, κάποτε θα μου φαίνονταν παιδιάστικα, αστεία. Η ιδέα πως θα έφτανα τα τριάντα και θα γινόμουν άλλο ένα ανθρωπάκι από αυτά που δυστυχεί να βλέπει ο τωρινός, δεκαπεντάχρονος εαυτός μου, με έκανε να πονάω.

Ο ίδιος, επέμενε πως πολύ σύντομα, θα ξεχνούσα τις "σοσιαλιστικές βλακείες", όπως τις ονόμαζε, και θα καλοπερνούσα σε ακριβά μαγαζιά, χορεύοντας πάνω σε τραπέζια. Μου είπε πως αυτή θα είναι μια σχεδόν σίγουρη αλλαγή, η οποία θα γίνει με την πάροδο του χρόνου. Πως θα καταλάβω πόσο κακός είναι ο κόσμος και πως δεν έχει νόημα να προσπαθώ να τον αλλάξω, ενώ το μόνο αντίδοτο είναι ο εγωισμός. Άλλο ένα χτύπημα για μένα...

Είναι όμως πράγματι έτσι; Είμαστε καταδικασμένοι να "μετανοούμε" για τα εφηβικά, επαναστατικά μας "πιστεύω" για χάριν μιας ενηλικίωσης; Μήπως υπάρχει κάποιο κόκκινο κουμπάκι που σε μεταλάσσει από δραστήριο έφηβο, σε παρτάκια, συμβιβασμένο ενήλικα;

Σίγουρα, οι έφηβοι εκ φύσεως έχουν την τάση για επανάσταση και ανατροπή. Λίγο οι ορμόνες, λίγο η συνειδητοποίηση της ασχήμιας του κόσμου, λίγο οι γονείς, το σχολείο... Πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν να αντιδράσουν, λοιπόν, πρεσβεύοντας και διαλαλώντας ακραίες αντιλήψεις, οι οποίες τελικά, τους κάνουν να φαίνονται κοινότυποι και κλισέ στα μάτια των άλλων. Δεν είναι λίγες όμως οι περιπτώσεις εφήβων που αποφασίζουν ν' ασχοληθούν πραγματικά με την πολιτική, και ξεκινούν μια πιο συνειδητοποιημένη επανάσταση, πολλές φορές με τα ίδια, ακραία πιστεύω στα οποία εντάσσεται η μάζα. Η μόνη διαφορά, είναι πως εκείνη η μερίδα εφήβων, αποφασίζει να ψάξει. Αποφασίζει να διαβάσει και να συζητήσει. Αποφασίζει πράγματι να φέρει την αλλαγή.

Άρα, λοιπόν, θα λέγαμε πως ναι μεν η εφηβεία έχει σαν κύριο γνώρισμά της τις επαναστατικές, αφοριστικές τάσεις προς όσους και όσα δεν της ταιριάζουν, μα δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι αξιοποιούν αυτό το γεγονός προς όφελός τους (και όφελος της κοινωνίας, τελικά), χτίζουν γερές ιδεολογικές βάσεις και παρατείνουν την έφηβη περίοδος τους για πάντα...

Δεν είναι θέμα ηλικίας το αν τα "πιστεύω" σου θ'αλλάξουν. Έχει να κάνει με το πόσο εσύ τα πίστεψες και το αγάπησες, το αν και πόσο εδραιώθηκαν μέσα σου, το αν τα έκανες κτήμα σου, το αν τα σεβάστηκες όσο θα πρεπε.

Η αφοσίωση στις αξίες είναι απ' τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή.

Πιστεύουμε στους εφήβους.
Πιστεύουμε στους αιώνιους εφήβους.
Και ο κόσμος είναι ήδη δικός μας...

2 σχόλια:

  1. Eξαιρετικα ευστοχο κειμενο..Συμφωνω απολυτα στις μολις εκτεθεισες αποψεις σου,αν πιστευουμε σε κατι,η ακομη και αν καποτε πιστευσαμε εντονα σε αυτο,δεν θα το αφησουμε,αλλα θα παλεψουμε να το εκδηλωσουμε,αν οχι πραγματοποιησουμε...Τα πιστευω δεν αλλαζουν ευκολα..
    Tα φιλια μου και με γεια το μπλογκ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς. Ή εμείς δεν αξίζουμε, ή οι ιδέες μας...
      Ευχαριστώ, καλώς ήρθες :)

      Διαγραφή